Gaz w różnych postaciach

Gaz ziemny może przybrać postać płynną, można go sprężać, oczyścić, zapakować do butli lub do utrzymującego niską temperaturę zbiornika. Gaz różni się właściwościami chemicznymi, pochodzeniem i zastosowaniem.
Walory gazu płynnego to przede wszystkim łatwość i wygoda transportu z różnych zakątków świata.

LNG, czyli Liquefied Natural Gas. To gaz płynny, który przybrał tę postać po obniżeniu temperatury gazu ziemnego do -162 °C. LNG składa się w 95 proc. z metanu (powstaje w przyrodzie w wyniku beztlenowego rozkładu szczątków roślinnych), nie ma barwy i zapachu, nie jest trujący. Po skropleniu jego objętość zmniejsza się 600-krotnie, można więc go transportować metanowcami lub cysternami – samochodowymi i kolejowymi. LNG jest paliwem czystym, pozbawionym wilgoci, antykorozyjnym; jego liczba oktanowa wynosi 130.

LPG – Liquefied Petroleum Gas. To tzw. autogaz, sprzedaje się go w butlach propan-butan. Stosowany jest m.in. jako paliwo silnikowe. Liczba oktanowa LPG wynosi 90-120. Uzyskuje się go jako produkt uboczny przy rafinacji ropy lub ze złóż gazu ziemnego. Przejście z fazy lotnej do ciekłej następuje wraz ze wzrostem ciśnienia. Skrapla się w temperaturze pokojowej, gdy ciśnienie wynosi 2,2-4 atmosfer. LPG jest łatwopalny, bardziej ryzykowny w transporcie niż LNG.

CNG, czyli Compressed Natural Gas. To tradycyjny gaz ziemny, który po oczyszczeniu z wody zostaje sprężony. Służy jako paliwo do silników samochodowych, jest popularny w Ameryce Południowej, zwłaszcza w Argentynie i Brazylii. Liczba oktanów to 110 -120. Emituje mało zanieczyszczeń. Silniki na CNG pracują cicho. Dostarczany jest do stacji bezpośrednio z gazociągu miejskiego. Jego minusem są ciężkie i kosztowne baki, które trzeba instalować w samochodach.